ریشه بدحجابی

 

وصیت اینجانب به جوانان عزیز آن است که خودشان شجاعانه در مقابل انحرافات قیام نمایند تا استقلال و آزادی خود و کشور و ملت خودشان مصون باشد...".
وصیت نامه سیاسی الهی امام خمینی(ره)

ریشه بدحجابی با برخورد امنیتی،سرکوب و نصب تابلو روی ماشین حل نخواهد شد.فقر فرهنگی در هر عرصه ای به جامعه آسیب می زند؛حتی در زمینه پوشش.آیا نباید کمی به این فکر کنیم که شاید نوعی دلزدگی از حجاب برای جوانان ما به وجود آمده است؟

نباید به این بیاندیشیم که چرا قهوه ای بودن چادر آزاده  نامداری در تلویزیون و یا رنگ قرمز لباس ژیلا صادقی در یک مراسم،انقدر بازتاب و واکنش دارد؟

عیب بسیاری از مسئولان و مدیران ما این است که در امور گوناگون به ریشه ها توجه نمی کنند.آموزش و فرهنگ سازی در خانواده،مدرسه،دانشگاه و اجتماع فقط در حد شعار باقی مانده است.

مصوبه حجاب و عفاف شورای عالی انقلاب فرهنگی،بیشترین وظایف و مأموریت را به صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران واگذار نموده است؛اما آیا این سازمان در عمل به این قانون توجه نموده است و یا فقط عنوان اسلامی بودن را یدک می کشد؟

سایر سازمان ها،ادارات و ارگان های دولتی پیشکش.
یک طرفه قضاوت نمی کنم.
قبول دارم که در جوامع غربی به دلیل حد بالای آزادی جنسی،فردی و اجتماعی،حجاب کاملاً متفاوت با جوامع اسلامیست؛قبول دارم که  بی بندوباری جنسی،گسترش فحشا و فساد اخلاقی،فروپاشی بنیان خانواده،افزایش طلاق،تنوع طلبی جنسی،کاهش امنیت روانی جامعه به خصوص جوانان،افزایش سن ازدواج،افت تحصیلی و آموزشی جوانان،تضعیف اعتقادات دینی و...همه از تبعات ناگوار بدحجابی است؛اما مسئولین ما در برابر شبیخون فرهنگی(به خصوص پس از پایان جنگ تحمیلی) تا به امروز چه کرده اند؟

برای شاد بودن قلبی مردم چه اقداماتی انجام داده و می دهند؟اگر یک دختر یا زن ایرانی با میل باطنی به این باور برسد که حجاب هم چون صدفی برای نگه داری مروارید وجود اوست،آیا به سمت آن حرکت نمی کند؟

گاهی اوقات که زنان و دختران مسلمان خارجی را در سایت ها یا تلویزیون مشاهده می کنم،از خودم می پرسم که اگر در ایران کمی پوشش آزادتر بود و تنوع لباس بیشتر،وضع حجاب خیلی بهتر از الان بود.حتی در سفر عمره دانشجویی که به عربستان سعودی داشتم،با چشمان خودم دیدم که جوان های این کشور پوشش به مراتب بهتری از جوانان ما با آن لباس ها و آرایش های جیغ و ضایع دارند!

اگر جامعه و کشوری داعیه اسلامی بودن دارد،باید به اسلام با تمام ابعاد و ظرفیت هایش عمل کند؛

بدون هیچ برخورد سلیقه ای و گزینشی.من به عنوان یک جوان 23ساله عملاً رشد فساد را در جامعه خود مشاهده می کنم.

عملاً معاشقه آشکار روی نیمکت های پارک ها را می بینم.

این نتیجه عمل نکردن به تمام دستورات و ارزش های دین است که تنها اختصاص به اسلام ندارد.

گلچین کردن اسلامی یعنی تحریف اسلامی و تحریف اسلامی به معنای نابودی ارزش ها و دلزدگی افراد جامعه از دین است

 

وصیت امام خمینی در مورد حجاب جوانان   وصیت نامه  وصیت روحانی

بهانه ی برای ناهنجاری به نام تئاتر

                                                                             

 

         عکس هایی ناشایست و ندیدنی از نمایش در تئاتر شهر       

 

                                                                              

به گزارش جهان خبرنامه دانشجویان ایران نوشت، نمایش « اتللو» که در تالار قشقایی تئاترشهر در حال اجراست نمایشی است كه بر مبنای حرکات موزون صورت می‌گیرد و عده‌ای آن را در ردیف رقص‌های باله تعریف می‌کنند.

 
سبک فیزیکال و پرفورمنس سبكی است كه دیالوگی در نمایش وجود ندارد و بازیگر مجبور به استفاده از تمام توان حرکتی در صورت و بدن خود است تا حس خود را منتقل کند و جالب‌تر اینجاست که نمایش‌های شکسپیر همگی بر مبنای دیالوگ‌های سنگین و طولانی است و حذف دیالوگ و تأکید خانم تهرانی بر بیان داستان اتللو – تأکیدی که اکثر کارگردانان این‌گونه نمایش از آن امتناع می‌کنند- حرکات فیزیکی خاصی را پدید آورده است كه بی شباهت با رقص های عاشقانه نیست.

    
این اثر در حالی جایزه بهترین كارگردانی تئاتر را از جشنواره تئاتر فجر دریافت كرده است كه این نمایش بیشتر به آثار تولیدی پیش از انقلاب شباهت دارد.
 
 
تهرانی درباره ویژگی‌های اثر گفته است: این نمایش بدون کلام است و تاکید ما بیشتر بر حس‌های پنهان در نمایشنامه و شخصیت‌ها بوده است.

 
از نام این نوع از تئاترها و دیدن تصاویر منتشر شده از این اثر می‌توان نوع اجرا را نیز کاملاً درک کرد، نمایش‌هایی که بر مبنای حرکات موزون صورت می‌گیرد و جدای از مشکل اصلی آن در اختلاط زن و مرد، پوشش‌های نامتعارفی را هم ترویج می‌کنند.

 
جالب اینكه سحر افتخار زاده طراح لباس این اثر نیز از سوی منتقدان جهانی تئاتر جایزه بهترین طراحی لباس را نیز دریافت كرده است.

 
به نظر می رسد عده ای سعی دارند تا با اجرای این نوع از سبك برای اجرای آثار عاشقانه به صورت بی كلام و تنها بهره گیری از حركات بدن نوعی ابتذال را در هنر تئاتر ترویج كنند در صورتی كه بن مایه هنر متعالی و پاك است.

 
بحث چالشی هنر امروز چیزی جز فیلم و سینما و موسیقی نیست و هرآنچه که از سروصدای رسانه‌ها به‌گوش می‌رسد و اعتراض مسئولان در آن بیشتر به چشم می‌آید مربوط به این شاخه از هنر است؛ بگذریم که بخشنامه‌ها و قوانینی هم که تصویب می‌شود همه و همه از این هیاهوها تأثیر می‌گیرد.

 
پیش از این در ضیافت افطار وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی با تشکل‌های دانشجویی، یکی از دانشجویان اعتراضی را نسبت به وضعیت نظارت بر تئاتر در ایران مطرح کرد و پاسخی که از دکتر حسینی شنیده شد ابراز تأسف از این کم‌کاری‌ها و اطلاع‌رسانی نسبت به برنامه‌ای بود که از اوایل مهرماه در سطح کشور و در حوزه تئاتر انجام خواهد شد اما اجرای این دستورالعمل چه بازخوردهایی خواهد داشت؟!

 

           ای داد از این بی داد       

 
و جالب آنكه اعتراض اهالی تئاتر نسبت به قوانین سرسختانه! و ناجوانمردانه! شورای نظارت و ارزشیابی اداره کل هنرهای نمایشی موضوع تازه‌ای نیست اما روی کار آمدن دولت دهم که داعیه‌دار انجام کار فرهنگی گسترده در همه حوزه‌ها است موضع‌گیری‌های جدیدی را بوجود آورد؛ اعتراضاتی چون عدم شفافیت در قوانین، مشخص نبودن اعضای شورای ناظران، عدم توقیف کتبی نمایشنامه‌ها و بسنده‌کردن به توقیفات شفاهی و مواردی از این دست که فعلا با صحت آن‌ها کاری نداریم.

 
تقریبا 10 روز پیش بود که سجادپور مدیر كل اداره ارزشیابی و نظارت بر سینما در تماسی که با برنامه هفت شبکه سوم سیما داشت از بخشنامه‌ای با موضوع حجاب بازیگران سینما گفت و از عدم ابلاغ آن اما در همین برنامه درست یک هفته بعد صحت چنین بخشنامه‌ای رد شد؛ و البته سجادپور نیز این بخشنامه را مسئله‌ای قدیمی و مربوط به چند سال قبل دانست ولی به نظر می رسد مشکل جای دیگری است.

 
سجادپور رعایت حجاب بازیگران را راه‌حلی برای پخش تلویزیونی! آثار سینمایی معرفی کرد و این کار را به نفع سینماداران دانست اما آیا مسئله ابتذال در سینما با وعده آنکه فیلم شما در تلویزیون هم نمایش داده خواهد شد برطرف می‌شود؟ آیا کارگردان با وجود شبکه نمایش خانگی که نظارت بر آن هم تفاوتی با سینما ندارد مشکلی برای فروش فیلم خود حس می‌کند؟ اصلاً تهیه‌کننده و کارگردان چه اهمیتی به نمایش فیلم خود در تلویزیون می‌دهند!

 

   من از این  بی حیای چه بگویم    

 
جالب آنكه در بحث تئاتر نظارت‌ها به‌گونه‌ای دیگر است! در سال گذشته در بحبوحه حوادث پس از انتخابات در حالی كه متهمین این حوادث در دادگاه انقلاب به دروغ تقلب اعتراف كردند، تئاتر گالیله به‌روی صحنه رفت؛ تئاتری که دقیقاً به محاکمه‌ی گالیله اشاره می‌کند و در آن تلویحا دادگاه های انقلاب به سخره كشیده شد و جالب تر اینكه پخش فیلم گالیله از تلویزیون سبب اخراج مدیر مربوطه شد و در حوزه تئاتر برخوردی از مسئولین صورت نگرفت.

مسئله ای كه در حوزه تئاتر دردآور است اینكه اولا در چند سال اخیر پیشرفت خاصی در این حوزه دیده نمی‌شود و عمده نمایش ها با هزینه دولت،‌علیه دولت ساخته و اجرا می شوند و البته در حوزه سینما هم به همین شكل است.

بیشتر تئاترها یا اجرای نمایشنامه‌هایی چون هملت، اتللو، مکبث و... هستند -که بارها و بارها در طول سال اجرا می‌شوند- و یا آنکه اقتباسی از همین نمایشنامه‌ها هستند. البته هستند کسانی که نمایشنامه‌های جدیدی را به‌روی صحنه ببرند اما متأسفانه موضوع خیلی از تئاترهای ما بر اساس یأس و ناامیدی است.

جدای از این داستان‌های عجیب و غریب، مشکل دیگری نیز در کارهای پرفروش وجود دارد و آن بازیگر چهره و خصوصاً بازیگر سینمایی است؛ سود سرشار سینما کارگردان تئاتر را هم وسوسه کرده است که از بازیگر سینمایی برای فروش کارهای خود استفاده کند؛ انتخاب نابه‌جایی که مثلاً در «منهای دو» داوود رشیدی شاهد آن بودیم و بازی بسیار ضعیف پگاه آهنگرانی و باران کوثری از ارزش کل کار نیز کاسته بود و بر صحت گیشه‌ای بودن این نمایش تاکید می‌کرد.

البته مشکل بدست آوردن گیشه تنها با بازیگر ستاره حل نمی‌شود! بلکه بیان موضوعات غیر اخلاقی، لباس‌های نامتعارف و غیر اسلامی، دیالوگ‌های سطحی و گاهاً رکیک ابزاری برای جذب مخاطب شده است.

به‌نظر می‌رسد وقتی که هنری مخصوص قشری خاص شود نوع نظارت مسئولان هم تغییر می‌کند و آن‌ها احساس آرامش بیشتری می‌کنند؛ همان آرامشی که در سینما بدلیل عام بودن آن نمی‌بینیم! نکته بسیار خنده‌دار اینجاست که عده‌ای از کارگردانان و بازیگران همواره بر نظارت‌های سرسختانه خرده می‌گیرند! آیا عدم نظارت دقیق مسئولان و سهل‌انگاری برخی از آن‌ها، حداقل‌های ارزش ما را تغییر داده است؟! آیا دیدن صحنه‌های رقص زنان، رقص زنان و مردان و رقص مردان در حد شرع و عرف ما بوده است؟! اگر حداقل‌های ما اینجاست که مسائل حادتر و غیراخلاقی دیگری را نیز خواهیم دید و آن روز زیاد دور نیست

 

بی حجابی   بدحجابی     حجاب خوب       حجاب بد   حجاب اسلامی    جمهوری اسلامی   تئاتر ایران   تئاتر و بی حجابی     تئاتر در ایران و بی حجابی  تئاترشهر   تئاتر   تئاتروفحشا